Η ΔΕΠ-Υ (Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα) είναι μια από τις πιο συχνά παρεξηγημένες δυσκολίες της παιδικής ηλικίας. Γύρω της υπάρχουν πολλοί μύθοι που συχνά δημιουργούν ενοχές στους γονείς και αδικούν τα παιδιά. Ας δούμε μερικούς από τους πιο συνηθισμένους μύθους και τι πραγματικά ισχύει.
Μύθος 1: Η ΔΕΠ-Υ είναι αποτέλεσμα κακής ανατροφής
Αλήθεια: Η ΔΕΠΥ δεν προκαλείται από τον τρόπο που μεγαλώνουν οι γονείς το παιδί. Πρόκειται για νευροαναπτυξιακή δυσκολία με βιολογική βάση. Οι γονείς δεν «φταίνε» και δεν θα μπορούσαν να την αποτρέψουν.
Μύθος 2: Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι απλώς ζωηρά ή κακομαθημένα
Αλήθεια: Όλα τα παιδιά μπορεί να είναι ζωηρά κάποιες φορές. Στη ΔΕΠΥ όμως, οι δυσκολίες στη συγκέντρωση, στον έλεγχο της συμπεριφοράς και στην οργάνωση είναι πιο έντονες, διαρκούν στον χρόνο και επηρεάζουν την καθημερινότητα του παιδιού.
Μύθος 3: Η ΔΕΠ-Υ εξαφανίζεται μεγαλώνοντας
Αλήθεια: Σε πολλά άτομα τα συμπτώματα αλλάζουν με την ηλικία, όμως η ΔΕΠΥ δεν «φεύγει» μαγικά. Με σωστή υποστήριξη, τα παιδιά μαθαίνουν τρόπους να διαχειρίζονται τις δυσκολίες τους και να λειτουργούν καλύτερα.
Μύθος 4: Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ δεν μπορούν να τα καταφέρουν στο σχολείο
Αλήθεια: Τα παιδιά με ΔΕΠΥ μπορούν να μάθουν και να προοδεύσουν, αρκεί να έχουν κατανόηση, κατάλληλες στρατηγικές και συνεργασία οικογένειας–σχολείου. Η δυσκολία δεν σημαίνει έλλειψη ικανότητας.
Μύθος 5: Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν μόνο δυσκολίες
Αλήθεια: Πολλά παιδιά με ΔΕΠΥ έχουν δημιουργικότητα, ενέργεια, φαντασία και έντονη ευαισθησία. Όταν αναγνωρίζονται και ενισχύονται τα δυνατά τους σημεία, μπορούν να αναπτυχθούν με αυτοπεποίθηση. Η σωστή ενημέρωση βοηθά τους γονείς να βλέπουν το παιδί τους με κατανόηση και όχι μέσα από μύθους. Και αυτή η κατανόηση κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά.